Wielkopolska w Berlinie - o międzynarodowej wystawie Freunde/Przyjaźń

00:00:00: Ogniskowa – podcast o sztuce współczesnej, spotkania z artystami i artystykami.

00:00:07: Różne spojrzenia na sztukę, kulturę i rzeczywistość.

00:00:14: Projekt organizowany przez Związek Polskich Artystów Fotografików Okręg Wielkopolski.

00:00:20: Dofinansowano z budżetu województwa wielkopolskiego.

00:00:24: Podcast powstaje przy wsparciu Radia Poznań.

00:00:28: Rok, dwa tysiące dwudziesty szósty wyznacza trzydziestą piątą rocznicę podpisania traktatu o dobrym sąsiedztwie i przyjaznej współpracy między Niemcami a Polską.

00:00:36: Kolejnym odcinku podcastu Ogniskowa realizowanego we Współpracy przez Okręg Wielkopolski Związku Polskich Artystów Fotografików i Radio Poznań.

00:00:44: będziemy rozpatrywać te współprace w aspekcie artystycznym za konsoletą Rafał Polacki przy mikrofonie Elisa Haydenreich opiekę merytoryczną nad projektem z prawoją Monika Kosak i Krzysztof Ślachciak, a moimi gośćmi w studiu

00:00:58: Dzień dobry.

00:00:59: Wspomniany już Krzysztof Ślachciak.

00:01:01: Dzieć dobry.

00:01:02: Oraz w formie cyfrowej pojawi się także Andrea Sander Plassmann.

00:01:06: So, as a first question.

00:01:09: Pierwsze pytanie jakie muszę ci zadać dotyczy artystycznej przyjaźni pomiędzy Niemcami i Polską?

00:01:14: Jak do tego doszło?

00:01:16: How did that

00:01:16: happen?!

00:01:17: Tak właściwie to wydarzyło się przypadkiem.

00:01:20: Wiesz, przez jakąś inną osobę, którą znałam z Polski i ona mnie spytała czy możemy coś zrobić razem?

00:01:28: I

00:01:28: tak to się rozwinęło.

00:01:30: i tak najpierw dostałam kontakt do Karola z Warszawskiej Galerii

00:01:35: a

00:01:35: on mnie skontaktował z Krzysztofem, więc to naprawdę zaczęło się bardzo prosto i byłam bardzo zaskoczona.

00:01:43: I pod ogromnym wrażeniem uprzejmości, którą otrzymałam kiedy tutaj przyjechałam...

00:01:49: I

00:01:49: w ten sposób zrobiliśmy już razem mnóstwo rzeczy współpracując w zeszłym roku.

00:01:55: To było po prostu niesamowite owocne!

00:01:59: Naprawdę stworzyliśmy razem wiele wystaw i jedną z pierwszych była współpraca Berlina z Polską, z Poznaniem.

00:02:07: Zdarzyły się też inne przyjaźnie i inne współpracę.

00:02:11: Tak więc chcieliśmy rozszerzyć naszą siatkę i nasze przyjaźnie, dlatego zdecydowaliśmy się wziąć na tapet temat przyjażni.

00:02:20: Bo tak też się składa, że mamy jubileuszowy rok.

00:02:24: Jeśli dobrze pamiętam, trzydziestu pięciu lat kontraktu o przyjaźniej między Poznaniem i Berlinem lub Polską i Niemcami nie pamiętam dokładnie.

00:02:35: Więc pomyślałam, żeby skorzystać z tego, żeby porozmawiać o przyjazni i przyjaciołach.

00:02:40: My jesteśmy bardzo blisko, a nigdy nie eksplorowaliśmy tego sąsiedztwa.

00:02:46: Jesteśmy praktycznie sąsiadami i nigdy naprawdę... Wiesz wszyscy mówią o wow to tylko trzy godziny drogi!

00:02:55: Nie mogę w to uwierzyć, więc... To było bardzo zaskakujące dla mnie, bo nigdy mnie nie ciągnęło do Polski.

00:03:02: Nie znam języka i tak dalej.

00:03:04: Więc pomyślałam, OK, zróbmy to pod tym tytułem, bo to naprawdę się teraz dzieje.

00:03:10: I wtedy pomyślalałam, bo ja zawsze szukam drugiego dna w konceptach.

00:03:15: Więc pomyslałam że tu nie chodzi tylko o bycie przyjaciółmi, z ludźmi sąsiadami, z rodziną ale też o byciu przyjaciłmi wszystkimi dookoła nas, naturą zwierzętami powietrzem wodą roślinami.

00:03:30: ze wszystkim.

00:03:33: Tak,

00:03:34: żeby odejść od tego hierarchicznego myślenia o człowieku na szczycie wszystkiego to antropocentryczne.

00:03:41: Nie ja myślę że musimy pójść okrok dalej i zrozumieć sieć powiązań pomiędzy wszystkim i musimy trochę zmienić nasz sposób myślencia.

00:03:53: No, dobra.

00:03:55: Myślisz, że jest więcej różnic czy podobieństw między Polską i Berlinem?

00:04:04: Ja właśnie przyjechałam z miasta w Bawarii i naprawdę kiedy przyjecham do Polski, Karol zabrał mnie na stare miasto i byłam pod ogromnym wrażeniem.

00:04:14: Pomyślałam sobie... Jest nam te architektury z Niemiec, więc wizualnie jest naprawdę wiele wspólnego.

00:04:22: Bo jakby nie było żadnej granice i myślę że mamy dużo więcej wspólnego.

00:04:28: Myślę,

00:04:29: że przede wszystkim kiedy patrzę na Krzysztofa, kiedy patrz na artystów i młodych ludzi Te młodsze pokolenia to myślę, że mamy wszyscy sporo wspólnego jako europejczycy.

00:04:42: Oczywiście w każdym kraju są także starsze pokolienia, które nie chcą żadnych zmian i to chyba tworzy niektóre różnice.

00:04:49: tak jest w każdem kraju.

00:04:51: Tak samo jest w Niemczech.

00:04:55: Ja wierzę w bycie razem, wierza we współpracę oraz docenianie zasobów i talentu w każdego z osobna

00:05:07: i to jest dlatego, że robię te projekty.

00:05:10: I jak się pracuje nad międzynarodową wystawą?

00:05:13: Bo przecież ta wystawa jest częściowo Polska a częściowo Niemiecka.

00:05:16: Jak wygląda to logistycznie?

00:05:18: I jak działa ona na

00:05:20: to?

00:05:22: Dla mnie to jest bardzo interesujące.

00:05:25: Ja wychodzę od fotografii analogowej i naprawdę mogę utosamić z polską fotografią, bo oni naprawdę doceniają techniki analogowe – te starsze techniki.

00:05:43: Jest pewna estetyka, do której jestem naprawdę przywiązana.

00:05:48: Do mojej osobistej artystycznej estetyki i naprawdę dostrzegam polskie w szerszym kontekście wschodniej Europy I zawsze było dla mnie fascynujące obserwowanie kultury filmu animacji grafiki i teraz odkrywam też fotografię.

00:06:08: Więc tak sobie myślę, że odcięliśmy się w Berlinie.

00:06:12: Odcięliśmy się na wiele lat od wschodu i teraz on znowu się dla nas otwiera i możemy się z nim połączyć na własnych zasadach.

00:06:20: Mam na myśli tę estetykę.

00:06:22: Miałam zawsze studiowałam w Berliniej i na studiach ona zawsze była obecna.

00:06:27: Także wschodnia Europa była jakąś częścią Berlina przez cały czas Ale kultura zawsze kładła większy nacisk na estetykę zachodniej Europy i to się teraz zmienia.

00:06:40: Czuję większą swobodę w tym poszerzaniu horyzontów, uczenia się od siebie nawzajem.

00:06:46: I

00:06:46: tak

00:06:47: myślę że jest to bardzo pozytywny efekt.

00:06:52: Jeszcze

00:06:53: jedna rzecz, którą chciałabym dodać... Bo wiesz, możesz się spytać.

00:06:57: W końcu ja jestem artystką.

00:07:00: Krzysztof jest artysta, więc po co nam ta praca kulatorska?

00:07:05: Mogę powiedzieć o sobie.

00:07:07: Dla mnie, bo jestem też pedagogiem młodsza generacja jest bardzo ważna i chcę coś dać od siebie dla świata właśnie ze względu na kolejne pokolenie, bo naprawdę mi zależy.

00:07:20: Krzysztof też pracuje ze studentami więc podejrzewam że ma podobne poczucie odpowiedzialności.

00:07:26: DLa mnie to stwarza możliwość podejmowania tematów około politycznych w sposób konceptualny poprzez wystawy że dla mnie ważne jest stworzenie platformy dla zwiedzających, żeby zatopić się w doświadczeniu bycia przyjacielem zwierząt.

00:07:43: Natury i to wszystko jest też pewnego rodzaju tematyka polityczna ale w innym sensie niż na przykład wyjście na ulicę i krzyczenie.

00:07:52: To jest na takim bardzo subtelnym poziomie Ale myślę, że artyści też mogą być aktywni nad tym polu.

00:08:00: Także to jest ostatnia rzecz którą chciałam powiedzieć.

00:08:04: To dla mnie naprawdę ważne.

00:08:09: Żeby sobie od czegoś zacząć, no takie przełamanie.

00:08:13: to mam pytanie jaki jest najzabawniejszy żart o fotografach jak i usłyszeliście?

00:08:17: Ja wiążą żadnego nie kojarzę.

00:08:19: my jesteśmy tacy strasznie poważni chyba tak czy nie?

00:08:22: a może ty znacz jakiś

00:08:24: Nie?

00:08:24: ale pyta mnie dlatego że poszukuję inspiracje dlatego że z art.

00:08:28: tudziesz.

00:08:29: cart to tytuł ubiegło rocznej międzynarodowej wystawy.

00:08:31: prawda

00:08:32: Zgadza się Przy czym tutaj chodziło nam o lekkość, bo i wystawa w wersji polskiej, która odbyła się później w Galerii Sztuki Rozruch poszła właśnie pod tytułem Lekka jako lekka wystawa.

00:08:49: I myśmy dobierali pracę i koncepcję praca artystycznych, które które prezentowaliśmy wspólnie z Andrią, bo to było również kuratorowane przez nas w dwoje.

00:09:02: Zarówno do wystawy berlińskiej jak i do wystawy poznańskiej właśnie pod kątem lekkiego odbioru sztuki czyli chodziło o to żeby prace były w odbiorze lekko łatwej przyjemne ale żeby oczywiście też pod tym zamaskowanym były głębsze treści.

00:09:21: szukaliśmy tego typu prac

00:09:22: Czyli nie tak ciężko i poważnie jak wrzucimy od tego na początku?

00:09:26: Nie, to nie było tak cięże.

00:09:27: Tak ciężkie i poważnie.

00:09:30: Wystawa miała być przyjemna może tak.

00:09:32: Chcieliśmy zaczarować odbiorców przede wszystkim przyjemnością

00:09:35: ale

00:09:36: pod tą przyjemność też coś puścić większe rzeczy.

00:09:38: A jak ta współpraca się narodziła?

00:09:40: czy to było też lekkie?

00:09:43: To było bardzo... Na sami w tym początku to było autentycznie kompletnie niezobowiązujące spotkanie, spotkania w rozruchu gdzie po prostu się usiedliśmy do stołu i sobie pogadaliśmy.

00:09:56: Narodziła się z tej rozmowy jedna koncepcja druga koncepcja które się później uształtowały właśnie najpierw wystawę która miała założenia łączyć to co my robimy w rozruchu a w rozrochu naszym flagowym naszą flagową inicjatywą są wystawy fotografii i rzeźbę, bo rozruch jest galerią która specjalizuje się w tych dwóch właśnie mediach.

00:10:26: I tak naprawdę wszystkim tym co pomiędzy fotografią i rzezbą potrafi się wydarzyć czyli wszystkimi projekcjami obiektami fotograficznymi instalacjami związanymi z obrazem fotograpicznym, czyli te wszystkie sytuacje które stają się interdysypinarne na styku właśnie tych dwóch mediów.

00:10:53: I to chcieliśmy połączyć z tym, co robią artyści w Stowarzyszeniu Werayn Berliner-Kunstler, który reprezentuje przed nami Andreas Unterplassmann.

00:11:07: i tak narodziła się pierwsza koncepcja wystaw wystaw CART i lekkiej.

00:11:16: Przy czym chyba warto też powiedzieć, że to nie były tylko i wyłącznie wystawy polsko-niemieckie ponieważ w tych wystawach brali udział również artyści, jeśli dobrze pamiętam z Chin była jedna Kanadyjka.

00:11:34: mieliśmy również arcystów kubańskich.

00:11:38: Także to było troszeczkę szersza.

00:11:40: Natomiast rzeczywiście tym bramom dla tej międzynarodowości w przypadku tej konkretnej wystawy, było stowarzyszenie VBK.

00:11:50: W takim razie jak wygląda takie utrzymywanie artystycznych związków na odległość?

00:11:57: No, odbywa się to za pośrednictwem.

00:12:02: Czyli tak naprawdę jest to najbliższy kontakt.

00:12:05: taki artystyczny mam ja właśnie z Andrią bo to my najczęściej między sobą rozmawiamy o tych rzeczach.

00:12:15: To my ustalamy jakby kierunki rozwoju tej współpracy i tych i tych inicjatyw.

00:12:26: Natomiast wiemy też, że artyści, którzy spotkali się w zeszłym roku wymienili się między sobą kontaktami utrzymują te kontakty.

00:12:37: Ja też miałem okazję nocować będąc w Berlinie u jednego z artystów uwzpaniałego rzeźbiarza Roberta Szmirmata, którego prace są niesamowite i też będziecie mogli zobaczyć na odchodzącej wystawie.

00:12:58: do odwiedzin serdecznie zapraszamy.

00:13:02: I tak to są relacje, które sprawiają później że odwiedzamy się nawzajem.

00:13:07: np.

00:13:08: nasza zeszłoroczna wystawa fotografii i rzeźby uzlędniała również artystów, artysty w których poznaliśmy dzięki tej współpracy na festiwalu Moment, który był też tematem jednego z naszych podcastów.

00:13:27: Na wystawie tak zwanej profesorskiej w rozruchu pod tytułem Dzień Dobry gościliśmy również ardystów którzy wcześniej brali udział w tych inicjatywach.

00:13:39: A co taka międzynarodowa wymiana doświadczeń daje artyistom?

00:13:42: Patrzę tutaj też na greżynę.

00:13:44: to nie będzie moje pierwsze doświadczenie z wystawami międzynarodowymi i szczęśliwy traf sprawił, że moja bardzo osobiście i emocjonalnie ważna wystawa była właśnie w Niemczech.

00:14:02: W dwa tysiące siódmym roku miałam wystawy o Frankensteinie w galerii Artez w Linneburgu.

00:14:17: To był taki znaczący dla mnie krok, bo ta wystawa w tym momencie wydawała mi się skończona i dojrzała ale tak poprawdzie cały czas nad nią pracuje i rozbudowała się też o warstwę tekstową poetycką.

00:14:44: Kończę w tej chwili książkę pod tym samym tytułem.

00:14:49: To doświadczenie lineburskie sprawiło, że ja tam wielokrotnie jeszcze wracałam i zafascynowało mnie miasto

00:15:02: samo,

00:15:03: które też fotografowałam i które znalazło się również na wystawie w Niemczech.

00:15:14: Rozmowy przy tych okazjach, przy tej okazji z odbiorcami niemieckimi były bardzo niezwykle inspirujące.

00:15:24: Ponieważ dostawałam pytania które coś we mnie na nowo otwierały i dowiedziałam się wtedy że jeszcze warto nad tą wystawą pracować to dostałam od Niemców

00:15:42: Czyli ten odbiorcy zagraniczny patrzy trochę inaczej niż ten rodzimy?

00:15:46: Patrzę inaczej.

00:15:47: To są inne konteksty, to są inne Konteksty inna historia, inne uwarunkowania społeczne i to gdzieś tam znajduje swój ryzon w pytania, które mi zadawano.

00:16:07: Też jestem ciekawa pod tym kątem, że teraz wystawa pojedzie do Berlina.

00:16:11: Berlin ma taką renomę miasta można powiedzieć artystycznego i zastanawiam się czy Berlin bardziej sprzyja artystorm?

00:16:19: Czy może jednak Poznań bardziej sprzeje artyством?

00:16:22: Jak to wygląda z waszej perspektywy?

00:16:24: O jej!

00:16:24: To trudno jest określić w ten sposób bo żeby móc to chociażby spróbować porównać to trzeba było mieć Równe doświadczenie po jednej i po drugiej stronie.

00:16:35: ani Andrzeja nie ma takiego, w związku do nas ani my też nie mamy aż takiego doświadczenia społeczności Berlina.

00:16:47: Jesteśmy bardzo różnymi miastami.

00:16:48: Berlin jest wielkim potężnym miastem mnóstwo galerii, w tym wydaje mi się że co najmniej parę naście tylko specjalizujących się fotografi.

00:17:02: W Poznaniu jest ich zaledwie parę sztuk takich.

00:17:09: Każde miasto działa na rzecz swoich artystów i w inny sposób je wspiera.

00:17:23: Ja bym powiedział, że z takich rzeczy, które my widzimy w tej współpracy to to, że przynajmniej pod kątem formalnym u nas jest chyba jednak trochę przyjemniej i trochę fajnie się współpracuje z naszymi partnerami takimi jak Miasto Poznań.

00:17:38: Takimi jak Kórzun Maczałkowski.

00:17:43: wiemy, że miasto Berlin potrafi być wybitnie restrykcyjne jeżeli chodzi o ten... na przykład o rozliczanie grantów, tego typu rzeczy.

00:17:53: Ale to jest taki dekend tej całej samochodu.

00:17:57: Jak tak patrzycie artystycznie, to jest więcej podobieństw czy różnic między Berlinem a Poznanym?

00:18:03: O i to wydaje mi się, że na pewno różnic.

00:18:07: Berlin jest miastem tak naprawdę multi kulturowym.

00:18:11: To rzeczywiście jest taki tygiel bardzo wielu bardzo wielu narodowości, które do Berlina przyjechały.

00:18:21: Bardzo wielu spojrzeń.

00:18:24: w Berlinie jest tak dużo inicjatyw artystycznych, że wręcz nie sposób je ogarnąć... Nie da się po prostu być na każdym jednym... Na każdej jednej inicjady, w takim wielkim mieście i w tak wielkim tyglu to się tego po prostu... Tego po prostu nie zrobi.

00:18:42: Poza nim jakby bardziej jest mniejszy, jest oczywiście bardziej zunifikowany.

00:18:49: praktycznie większość na pewno środowisko fotograficznym.

00:18:53: Wszyscy się znamy tak naprawdę, kto tutaj prowadzi jakąś inicjatywę?

00:19:00: Myślę że to nie jest jakaś wielka tajemnica, że te po prostu społeczności są malutkie.

00:19:08: Stradziłeś też,

00:19:09: że w ramach

00:19:09: tej wystawy będzie można zobaczyć połączenia między rzeźbą i fotografią.

00:19:15: Co mają wspólnego rzeźba i fotografia?

00:19:19: Tak naprawdę to myślę, że sztuka jest jedna.

00:19:24: Że te podziały dyscyplinarne są bardzo sztuczne.

00:19:30: To nie są na miarę obecnych czasów.

00:19:36: Może mówię tak dlatego, że sama gdzieś tam szukam swojego wyrazu na pograniczu różnych dyscyplin, ale widzę że taką drogą podąża większość artystów dzisiaj.

00:19:54: A jeśli specjalizują się np.

00:19:58: tylko w rzeźbie to tak naprawdę potrafią rozmawiać z fizykiem, potrafię rozmawiac z nauką, potrawiam rozmawiaca z fotografem i malarzem i

00:20:23: przez

00:20:23: przypadek dostają takie odpryski farby również ich pracę.

00:20:32: I to jest niezwykłe, ten tygiel różnych wypowiedzi w których nie ma puryzmu, nie ma takiej gatunkowej czystości I to chyba najciekawsze efekty, ale mogę się mylić.

00:20:54: Mi się wydaje, że każdy nas w stu procentach nie myli, że dokładnie tak jest jak powiedziała.

00:20:58: Jeżeli go dotowiem od siebie, że na pierwszy rzut oka, szczególnie dla osób jakby spoza tej naszej bańki artystycznej między rzeźbą a fotografią, tak naprawdę za wiele wspólnego może nie być na pierwszy... Na pierwszy rzyd oka.

00:21:12: Ale to są tak naprawdę tylko media.

00:21:13: To jest tylko i wyłącznie to jaki sposób my chcemy przekazać przekazać nasze odczucia, to co wyrazić siebie i te granice są rzeczywiście bardzo sztuczne.

00:21:27: Natomiast nie jestem rzeźbiarzem, jestem bardziej ze strony fotograficznej.

00:21:33: Fotografia ma dużo do zaoferowania przestrzeni, ma bardzo dużo aspektów związanych nie tylko z jej obrazowaniem ale również w jaki sposób potrafi współpracować współpracować z przestrzeniem.

00:21:48: To jest w ogóle podstawa tego, czym tak naprawdę zajmujemy się z punktu widzenia fotograficznego na Wydziale Architektury Politechniki Poznańskiej.

00:21:58: Gdzie badamy cały czas, w jaki sposób wygląda to pogranicze obrazu fotograficznego obiektu przestrzonego i oczywiście samej przestrzeni, w której już taki obieкт czy to fotograficzny w miarę takich Nie lubię tego słowa, ale powiem czy z tej postaci.

00:22:16: Czy bardziej w formie już fotoobiektu się znajduje i w jaki sposób rezonuje z tym wszystkim co się dzieje dookoła?

00:22:29: Rzeźba.

00:22:29: z kolei myśmy też mieli takie realizacje w rozruchu gdzie rzeźbiarze pokazywali w jakiś sposób z ich punktu widzenia można przejść to obrazu fotograficznego albo o niego zachaczyć i robili to na przykład za pomocą hologramów, co było niesamowite.

00:22:47: Wkomponowywali je w obiekty przestrzenne.

00:22:52: Tak że jeżeli tylko koncepcja artystyczna na to pozwala, jeżeli tylko Koncepcja Artysticzna jest na tyle szeroka i nie jest zamknięta właśnie takim pudełku, powiedziałbym warsztatowym to wtedy rzeczywiście można spokojnie przeskakiwać pomiędzy tymi wydawałoby się bardzo twardym granicami.

00:23:19: Poza tym pudełkiem są nie tylko rzeźba, ale też na przykład w przypadku performance film animacja więc naprawdę różne media.

00:23:28: Tak kiedyś słyszałam że to jest grzech.

00:23:35: zajmuje się czymś innym niż tylko czystą fotografią, ale obroniłam przez lata I widzę nawet, jak bardzo blisko jest słowu do obrazu.

00:23:53: Nie tylko filmowi, który jest zestawem klatek fotograficznych ale również słowo to brzmi może trochę dziwnie, ale dla mnie ta bliskość jest niezwykła.

00:24:13: Tam w zasadzie te sfery dla mnie się nakładają, to jest bardzo silny mariarz.

00:24:21: Czyli to postrzeganie czystości się zmieniło na przestrzeni lat?

00:24:25: Ja nigdy nie chciałam czysto pracować ale spotykałam się z dość trudnym odbiorem tego co robię.

00:24:37: Dzisiaj okazuje się że że to już nie jest tak nieznośnie skomplikowane i jest akceptowalne.

00:24:50: Ja bym powiedział, że to nawet nie jest akseptowalny ale jest bardzo pożądane obecnie w podejście, które prezentuje Grażyna.

00:24:59: interdyscybinarne, multilisypinarne tak naprawdę.

00:25:03: To jest właśnie to co ty chyba w pierwszej wypowiedzi powiedziałaś jest nowoczesne.

00:25:08: To z czym dzisiaj tak naprawdę artyści artyści pracują, że to w jakimś... Toższe konkretne medią jest tak naprawdę takim narzędziem czymś w rodzaju takiego młotka czy śrubokręta, który wyciągasz szuflady.

00:25:24: Bo w jednej chwili chcesz wbić głóźnie a w drugiej wkręcić śrupkę i jak tylko to zrobisz to chowaj, że z powrotem do tej samej szuflane.

00:25:34: I tyle!

00:25:35: I to zależy od tego co chcesze czy oczywiście wypowiedź pisamina, poezja, malarstwo, performance.

00:25:47: One wszystkie mają swoje konkretne cechy, którymi artysta może grać i z których może wykorzystywać tylko część albo może wykorzystować wszystkie ale dzieło potrafi być spożone z naprawdę bardzo różnych kluczuszków.

00:26:06: To wynika z tego, że czasy zmieniły się narzędzia.

00:26:09: czy zmienił się odbiorca sam w sobie?

00:26:13: Świat się po prostu zmieni.

00:26:15: Zmienił się.

00:26:15: świat jest taki wielowątkowy.

00:26:21: to nie jest kwestia tylko odbiorcy bo źródło bije gdzie indziej.

00:26:30: Ono jest takie wszechogarniające.

00:26:34: Żyjemy wśród multum obrazów, wśrót multum doznań i I po prostu nie sposób jest w takim świecie iść jedną, wąską ścieżką i zamykać oczy na te wszystkie impulsy, których doznajemy co krok.

00:26:53: To chyba stąd się bierze.

00:26:55: Tak jest.

00:26:55: I grażyna powiedziała jeszcze, że kiedyś twoje prace mówiła, że nie były akceptowane, że teraz jest jakby dużo łatwiej?

00:27:04: To jest też o znakom tego, że jest tak jak mówił, że świat tak się zmienił.

00:27:12: Jest również to, że w samym środowisku artystycznym zmieniło się postrzeganie.

00:27:17: Postrzegania tego już nie patrzy się na konkretny medium sposób ortodoksyjne, że niewolno tam przykład narysować czegoś odręcznie na fotografii albo właśnie wyjść z performąsem w trakcie, nie wiem wystawy, rzeźby czy malarstwa.

00:27:39: To wszystko są rzeczy które dzisiaj są akceptowane.

00:27:42: ale to jest tak naprawdę odbicie rzeczywistości bo artyści często mówi się także że artyśli często pewne nastroje społeczne wyczuwają przed wyczuwając troszeczkę wcześniej niż sama społeczność znoże zareagować.

00:27:59: W tym wypadku myślę też, że to raczej poszło w drugą stronę w świat się zmienił na multidyscyplinarny, a dopiero potem myśmy się do tego dostosowali jako środowisko.

00:28:14: Andrea też wspomniała o tej sztafecie pokoleń i mnie tu zastanawia jak ci młodzi adepci fotografii np.

00:28:22: studenci Krzysztofa z Wydziału Architektury Politechniki Poznańskiej reagują kiedy przychodzi np.

00:28:27: grażyna i mówi że kiedyś to co robiło było postrzegane jako grzech.

00:28:31: Ja też raz na jakiś czas opowiadam im, jak mamy na to chwilę i mamy powiedzmy temat który jest, który oto zahacza.

00:28:40: Jak wygląda rzeczywistość?

00:28:43: Powiedzmy związkowa tak?

00:28:47: Nie ma też co ukrywać.

00:28:49: nasi partnerzy z Niemiec czyli Werań Berliner-Kunstler mają część również tych cech które zauważamy zarówno Związku Polskich Artystów Fotografików jak i w związku artystów plastyków, gdzie społeczności są już powiedzmy dość sędziwe często.

00:29:13: I w tych przestrzeniach jakby trudno jest z racji pewnego zamknięcia i nauczenia starych metod, stary przyzwyczaiń.

00:29:29: w tych przestrzeniach ktoś trudno jest jakby pokazywać coś nowoczesnego, robić rewolucję.

00:29:38: Studenci są generalnie zdziwieni ale mają też przy okazji.

00:29:42: to jest rzecz która mnie strasznie cieszy.

00:29:44: Oni mają taką chęć do tego żeby rzeczywiście spróbować to zmienić.

00:29:50: Żeby jeżeli są ludzie którzy w ten sposób od tego podchodzą to może my spróbujemy zrobić rewolucję, tak?

00:30:00: Może jest okazja do tego żeby... Bo jakby nie patrzeć.

00:30:03: Takie podejście które właśnie w tych starszych artystycznych społecznościach obserwujemy ono daje pewne podstawy i pewną przestrzeń do tej nowoczesności.

00:30:22: będą stanowić pewien tło ale pewną pewne miejsce wobec którego można się zbuntować.

00:30:30: Wobec którego, można zadziałać pod prąd.

00:30:33: i często widzę że studenci w ten sposób myślą.

00:30:38: To jest fajne!

00:30:39: Wydaje mi się, że ta wystawa tutaj poznańska w rozruchu i teraz berlińska ona trochę łączy pokolenia.

00:30:49: Ona łącza pokolenie daje szansę dialogu w bardzo różnych systemach, w różnym myśleniu o sztuce.

00:31:03: Tam nie ma żadnych granic, ten przepływ jest bardzo subtelny i wydaje mi się, że podstawą tej konfrontacji różnych podstaw jest potrzeba dialogu.

00:31:22: Mnie szalenie podoba się często fotografia stylistyka młodej fotografii takiej wyrystycznej,

00:31:29: brutalnej

00:31:30: odzierającej ze wszystkich złudzeń.

00:31:35: Bardzo zazdroszczę im takiej odwagi i takiego sposobu widzenia.

00:31:43: Ja to też widzę tylko wybrałam trochę inny sposób zaglądania za kurtynę.

00:31:52: I dlatego potrzebuję tego rozmowy z tymi młodymi ludźmi.

00:31:59: Potrzebuję ich za plecza, bo to też daje mi asumpt do tego żeby spojrzeć jeszcze na coś inaczej, usłyszeć coś nowego i nie poddawać się w tym co

00:32:13: robię.

00:32:13: Właśnie!

00:32:14: Usłyszę coś nowego.

00:32:15: Młodzi pojawiają się na tych wystawach i co mówią najczęściej?

00:32:19: Czasami są zaskoczeni i bardzo mocno się często utożsamiają ze sztuką.

00:32:27: Ten odbiór młodych ludzi jest mocno nacechowany dużymi emocjami, ponieważ jeśli coś ich nie interesuje, odwracają na tych miast głowy, nie ma tam... Nie ma kadzenia.

00:32:42: Nie ma kurtuazji żadnej.

00:32:44: po prostu są prawdziwi, są autentyczni.

00:32:49: ale Najczęściej widzę, że stają czasami przed obrazem nawet klasycznym i nie potrafią się od niego derwać.

00:32:58: Więc w każdej sztuce tkwi coś co można odnaleźć.

00:33:04: No warto powiedzieć, że młode pokolenie jest bardzo ważliwe.

00:33:11: W przypadku przestrzeni fotograficznej ja też obserwuję coś takiego, że jest takie bardzo silne parcie w kierunku Andra też o tym... o tym wspominała, bardzo silne parcie w kierunku fotografii tradycyjnej.

00:33:25: Technik sebrowych, cianotyp i niedawno jeden ze studentów przyniósł do nas do pracowni technikę papieru solnego, którą wszyscy się od razu zarazili łącznie za mną.

00:33:41: I to są rzeczy, które ich fascynują.

00:33:46: Natomiast przechodzą potem na wystawy Do Nas i widzą obiekty fotograficzne, widzą projekcje, które są wykonywane przez artystów dojrzałych, którzy mają już swoje lata i mają konkretny dorobek.

00:34:02: I szczerze mówiąc często to są również zaskoczeni w tym pozytywnym słowach znaczeniu że tutaj wcześniej mówiłem o tej podstawie wobec której mogą się zbuntować że teraz, że mają też przykłady prac tak naprawdę nowoczesnych robionych przez artystów fotografików z nas.

00:34:27: To jest zaskoczenie?

00:34:28: Czy to nie jest zazkoczenie, że mamy nowocesne technologie sztuczną inteligencję a jednak młodzież ucieka w odczynniki chemiczne?

00:34:35: Chyba nie jest za skoczenie ja.

00:34:37: Przez kilkanaście lat uczyłam fotografii i pierwszy krok to była ciemnia czyli opowiadanie o tym, gdzie jest to serce fotografii.

00:34:52: I udało mi się bardzo zapalić młodych ludzi do fotografii analogowej.

00:35:01: Zaczęli w pewnym momencie rozumieć że nie będą rozumieli fotografii.

00:35:06: jeśli niedoświadczą tego co ona pierwotnie znaczyła czym była pierwodnia i naczy będą tylko tworzyć obrazki.

00:35:16: Fotografia analogowa uczy wielkiej dyscypliny i daje tą szansę, żeby spowolnić trochę czas.

00:35:23: I dać sobie szanse na myślenie, na więcej myślenia.

00:35:27: Dlatego młodzi ludzie chętnie wracają do tej fotografii tradycyjnej klasycznej analogowej.

00:35:33: Ja się przekonałem że to nie będzie zaskoczenie.

00:35:37: tego typu przejście.

00:35:40: Znaczy odwrót w kierunku technik technik tradycyjnych.

00:35:47: Jak kiedyś dawno temu prowadziłem pierwsze warsztaty dla dzieci i to były warsztat z luksografii, czyli najprostszej możliwej techniki srebrowej gdzie po prostu układa się przedmioty na papierze.

00:36:01: światło czułem, na światla się to światłem, najlepiej jest powiększelnika ale można też i telefonem komórkowym.

00:36:06: ktoś się rozpędzi a później się taką odbitkę rzuca do wywoływacza.

00:36:11: I teraz wyobraźcie sobie tę scenę, gdzie jest ta kuweta z wywoływaczem.

00:36:15: Odbitka leży w środku i dookoła jest grupka dzieciaków.

00:36:19: I wszyscy patrzą w kierunku oświetlonego czerwonym światłem płynu, w którym nagle na odbicce pojawia się obraz cienia tych przedmiotów.

00:36:32: Wszyscy chórem robią takie...

00:36:36: A ja zwykle słyszałam czary!

00:36:39: Czary.

00:36:39: pan czarodziej, Pan czarodzi jest z nami.

00:36:42: Tak i to pokazuje, że ta jest w tym coś... Jestem coś magicznego.

00:36:47: I nawet to co o czym mówiła przed chwilą Grażyna czyli ten rygor ciemni tego, to że to uczy dyscyplinę nie tylko pod kątem takim, że trzeba się nauczyć, że w aparatzie jest mniej więcej niż czyści sześć klatek tak?

00:37:04: Nie nie milion tylko czyści szeszklatek i że nie zmienimy sobie czułości przyciskiem, to również praca w ciemni wymaga pewnych procedur, które można traktować jakby powiedzieć bardziej rygorystycznie bądź mniej.

00:37:21: Ale jednak one tam są.

00:37:24: jeżeli przejść... Jeżeli po pierwsze wrażenie nad wywoływaczem potrafi być silniejsze od właśnie tych wszystkich blokat, które są później i tej wiecznej metodzie próbibłędów, która się w ciemni pojawia.

00:37:44: Jak tylko próbujemy zrobić coś nowego to znaczy że jest tym bardzo duży potencjał taki magnetyczny.

00:37:51: jeżeli oto chodzi a z drugiej strony po drugiej stronie tej barykady mamy przesyt fotografii cyfrowej mamy obrazy generowane, które nie pokazują rzeczywistości.

00:38:04: Nie mają w ogóle tej indeksacji w sobie ani trochę.

00:38:08: Mamy sytuację taką że obraz reklamowy jest tak spłycony jeżeli chodzi o jego głębie często wykorzystywany wręcz wulgarnie, tak?

00:38:25: Jeżeli chodzi o to, w jaki sposób my jesteśmy nim atakowani czy w mediach społecznościowych, czy w przestrzeni miejskiej nawet.

00:38:33: Że nie ma ani troszeczkę zdziwienia, że studenci chcą zrobić coś fajnego... znaczy młode pokolenia, że chcą robić coś fajne z fotografią ale chcieliby mieć jakby większą sprawczość w powstawaniu tego tego obrazu i takie poczucie, że rzeczywiście mają wpływ i wpływy na jak największą część tego procesu.

00:38:58: Rozmawiamy trochę o tej magii różnych technik.

00:39:00: i te różne techniki można też uświadczyć podczas wystawy przyjaźń?

00:39:07: Tak jak najbardziej.

00:39:10: Na wystawie Przyjaźni będziemy mieli do czynienia zarówno z fotografiami tradycyjnymi, jak i z obiektami jak i z zapisem performansu.

00:39:25: Akurat w Berlińskiej Galerii jest sporo mniejsza niż rozruch, bo to trochę nie dziwi, bo rozróg jest gigantyczną galerią tak naprawdę.

00:39:35: Natomiast tak żeby musieliśmy troszeczkę skompresować... To jest kompresować te ekspozycje więc Niektóre rzeczy mam nadzieję, że nie ucierpią.

00:39:46: Natomiast na pewno będą musiały być zaprezentowane troszeczkę inny sposób.

00:39:54: Mamy do czynienia z projekcjami, mamy do czynnienia z zagraniami filmem.

00:40:01: Będą również oczywiście i rzeźby te bardziej i te mniej tradycyjne.

00:40:06: Także tak to wszystkie rzeczy się tam najbardziej

00:40:10: pojawią.

00:40:11: Jak wygląda praca nad taką międzynarodową wystawą, jeśli weźmiemy pod uwagę to że rozmiary galerii mogą się różnić?

00:40:17: czy ta logistyka jest wymagana też?

00:40:22: Najważniejsze jest to żeby trzymać się koncepcji.

00:40:25: W ogóle cała praca kuratorska zaczyna się od koncepcji.

00:40:28: Ta koncepcja nie powinien być to taki pomysł który wpada pod prysznicem i po prostu się go tak realizuje jak on wpadnie do głowy.

00:40:38: Tylko to jest pomysł, który musi mieć pewien potencjał wystawienniczy.

00:40:44: Zarówno pod kontem tego czy kurator, czy akurat w tym wypadku duet kuratorski znajdzie artystów, którzy będą odpowiadali temu pomysłowi.

00:40:56: Którzy będą w stanie na niego odpowiedzieć swoimi pracami albo stworzyć nowe, które by do tego konceptu pasowały.

00:41:07: Następnie myśmy już od początku wiedzieli, że tak jak i w zeszłym roku przy wystawie CART-i lekka, że te prace będą zaprezentowane w dwóch kaleriach.

00:41:20: I mamy bardzo dużą ilościowo reprezentacje artystów niemieckich bo łącznie wszystkich razem jest trzydziestu ośmiu Rozruchu.

00:41:33: oczywiście się bez problemu pomieściliśmy, natomiast trzeba było w ten sposób również rozmawiać z artystami i tak dobierać pracę żeby one były skalowalne.

00:41:44: Czyli na przykład część pracy rozruchów była prezentowana w formie projekcji z projektorów naszych wspaniałych piwnicach gdzie oczywiście taka projekcja mogła zająć metry ściany.

00:41:57: Natomiast w galerii VBK to ciągle będzie projekcja, tylko po prostu ciutek mniejsze.

00:42:05: To są takie aspekty, które trzeba było od początku wziąć pod uwagę.

00:42:08: i tak ta logistyka jest rzeczywiście skomplikowana.

00:42:12: jutro o piątej rano ja wsiadam furgonetkę razem z naszym wspaniałym Krzysiem który jest pracownikiem technicznym galerii i zabieramy prace polskich artystów prosto do Berlinia.

00:42:26: czyli chociażby już te transportowe rzeczy są też jakby do przeprowadzenia i zaplanowania w odpowiedni sposób.

00:42:36: Ta interdyscyplinarność już wspomniana, multidyscyplinarność ona ułatwia zadanie czy je utrudnia?

00:42:44: To jest trudne pytanie mi łatwia ale wiem że są tacy kuratorzy którym mogłoby to udrudniać jeżeli Przede wszystkim jest pewna różnica.

00:43:01: Znaczy, żeby stać się kuratorem można jakby podejść do tego tematu z różnych punktów widzenia.

00:43:09: Różne ścieżki mogą do tego prowadzić.

00:43:11: Jedną z tych ścieżek taką chyba najczęściej jest profesjonalizowaną.

00:43:17: Jest ścieżka kiedy kuraterem staje się historyk sztuki.

00:43:21: Ja nie jestem historykiem sztuka i ja jestem artystą który zajął się również kuratostwem.

00:43:28: i to też jest ścieżka, która się coraz częściej pojawia.

00:43:31: Część jest reprezentowana.

00:43:34: ma ona tą bardzo przyjemną cechę że taki kurator pracuje najczęściej z medium który najlepiej rozumiem a ja sam jestem artystą który stara się mocno właśnie pracować na styku fotografii i obiektu przestrzennego, i traktować fotografię w sposób wyjątkowo nieortodoksyjny.

00:44:02: Tyle razy słyszałem że ja już od dawna jestem fotografiem, że nawet nie jestem zanim tego poliszyć.

00:44:06: to ostatni kto pierwszy mi to powiedział.

00:44:13: Więc tak to może... Mi ułatwia ale wyobrażam sobie jeżeli kuratorem miałby być artysta który posługuje się np.

00:44:24: tylko i wyłącznie technikom srebrową, i właśnie ten słynny system strefowy Ansela Adamsa jest dla niego świętością to wtedy jakakolwiek multidisciplinarność interdisciplinarności może być dla niego po prostu niezrozumiała.

00:44:40: tak też może się zdarzyć.

00:44:44: To na takie podsumowanie jako że obracamy się

00:44:47: dzisiaj

00:44:48: oczywiście poróżnych tematach związanych z fotografią ale punktem wyjścia jest ta przyjaźń Polsko-Niemiecka, jak z waszej perspektywy wygląda ta artystyczna przyjaźń polsko niemiecka i czego byście jej życzyli?

00:45:00: Ja bym najbardziej życzył żeby ona jak najdłużej trwała.

00:45:05: I żeby to też było słychać w wypowiedzi Andrzei.

00:45:09: Żeby jak najsilniej angażowało ona również młode pokolenia.

00:45:16: Że byśmy jak najwięcej mieli do czynienia z młodymi artystami, z takimi którzy właśnie chcą przyjść i przewrócić ten stolik.

00:45:24: Pokazać coś nowego trochę bardziej zmusić nie tylko odbiorców ale również kolugów i koleżanki do myślenia.

00:45:36: No cóż życzymy żeby wydawała po prostu piękne owoce Piękne może egzotyczne Może zaskakujące w swojej formie może hybrydalne Ale zawsze smakowite, owoce wystawowe.

00:45:52: Pod tymi życzeniami

00:45:53: podpisuje się Ija ze mną w studiu Byli Grażyna Grasanowacka

00:45:58: bardzo mi miło

00:45:59: oraz Krzysztof Ślachciak.

00:46:01: Mnie również bardzo.

00:46:02: Ten odcinek podcastu Ogniskowa zrealizował Rafał Polacki za mikrofonu pozostałe odcinki podcastu Ogniskowa poleca Eliza Hajdenreich i do zobaczenia i do usłyszenia!

00:46:17: Spotkania z artystami i artystykami.

00:46:20: Różne spojrzenia na sztukę, kulturę i rzeczywistość.

00:46:26: Projekt organizowany przez Związek Polskich Artystów Fotografików Okręg Wielkopolski.

00:46:33: Dofinansowano

00:46:33: z budżetu

00:46:34: województwa wielkopolskiego.

00:46:36: Podcast powstaje przy wsparciu RAWIA Poznanii.